Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΓΕΥΜΑ

Όλα τα παιδιά είναι διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά αυτό που έχουν ως κοινό γνώρισμα είναι ότι έχουν ανέγγιχτο το αίσθημα της πείνας και του κορεσμού. Οι γονείς συνήθως ανησυχούν παραπάνω από όσο χρειάζεται, και καταλήγουν να «μπουκώνουν» τα αδύνατα παιδιά και να περιορίζουν τα πιο… γεμάτα με αποτέλεσμα να δίνουν μπερδεμένα μηνύματα, ειδικά αν συνυπάρχουν αυτά τα παιδάκια στην ίδια οικογένεια. Οι υστερίες δε χαλάνε μόνο τη σχέση γονιού-παιδιού, αλλά και τη σχέση παιδιού-τροφής. Το καταλαβαίνω πως χρειάζεται υπομονή, αλλά αρκεί να σκεφτεί κανείς πως επενδύει για τη μελλοντική διατροφική συμπεριφορά του παιδιού του.

Όσο τα παιδιά ακολουθούν τις καμπύλες ανάπτυξης σύμφωνα με την ηλικία τους και είναι υγιή, οι κινήσεις που βοηθούν στο παιδικό γεύμα είναι οι εξής:

  • ελευθερία με όρια. Καλό είναι το παιδί να έχει κάποιες επιλογές αλλά συγκεκριμένες, πχ. θέλεις να φας κολοκυθάκια, μπρόκολο ή κουνουπίδι; μπορεί να πει σε όλα όχι, αλλά θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν υπάρχει και μια τέταρτη κρυμμένη που θα εμφανίσει η μαμά για να μην πεινάσει το βλαστάρι της. Τα τρόφιμα θα πρέπει να είναι στο τραπέζι και το παιδί να μπορεί αν θελήσει (χωρίς επιπλέον πίεση) να δοκιμάσει.
  • καλό είναι η οικογένεια να τρώει μαζί ή αν αυτό δεν είναι εφικτό οι συνήθειες που προσπαθεί να περάσει στα νέα μέλη του σπιτιού να ακολουθούνται και από τους ενήλικες. Δεν είναι δυνατόν οι γονείς να τρώνε στο πόδι ή να παραλείπουν γεύματα και να έχουν απαίτηση από το παιδάκι να φέρεται διαφορετικά.
  • έρευνες έδειξαν πως όσο επιμένει κανείς για το πόσο καλό κάνει ένα τρόφιμο στην υγεία, τόσο λιγότερο ελκυστικό γίνεται για τα παιδιά… Αντίθετα τα χαριτωμένα ονόματα και οι ευφάνταστες παρουσιάσεις στα πιάτα λειτουργούν θετικά. Όπως και να έχει, το κάθε πιάτο θα πρέπει να εμφανίζεται με την ίδια χροιά στο τραπέζι και να μη γίνει ποτέ το σχόλιο «φάε αυτό για να φας μετά γλυκό» γιατί με αυτόν τον τρόπο παραδέχεται ο γονιός ότι πχ. το ψάρι είναι άθλιο και χρειάζεται ένα γλύκισμα για να σώσει την υπόθεση.
  • Η συμμετοχή του παιδιού στο θέμα της διατροφής μπορεί να το βοηθήσει να καταναλώσει κάποιο τρόφιμο. Δεν μπορούμε να βάλουμε ένα τετράχρονο να μαγειρέψει μπάμιες, αλλά θα μπορούσε να έρθει στη λαϊκή αγορά να τις διαλέξει…

Όποια τακτική και αν ακολουθήσει τελικά ο γονιός αυτό που είναι περισσότερο σημαντικό είναι η συνέπειά του σε όσα λέει. Αν τα παιδιά ξέρουν πως με λίγη γκρίνια ότι θα καταφέρουν να κερδίσουν τη διαμάχη, τότε δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μπουν σε πρόγραμμα.

(όπως δημοσιεύτηκε στο wonderful-woman.gr)
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s