ΝΑ ΤΡΩΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ Η ΟΧΙ;

Το ότι η διατροφή μας επηρεάζεται από την παρουσία φίλων το γνωρίζουμε. Και αν δεν το είχαμε σκεφτεί αρκεί να αναλογιστούμε τα φαγοπότια των διακοπών.

Είναι στην κουλτούρα μας να βγαίνουμε έξω για φαγητό, να παραγγέλνουμε όλοι μαζί στο σπίτι, να μαγειρεύουμε και να καλούμε κόσμο και πάντα να καταλήγουμε βαρυστομαχιασμένοι. Με αφορμή ένα εστιατόριο που άνοιξε στο Άμστερνταμ και έχει τραπέζια μόνο για ένα άτομο (superfuture.com), προβληματίστηκα πολύ, διότι δεν έχω καταλήξει ως διαιτολόγος αν είναι καλό ή κακό να τρώμε μόνοι. Τα δεδομένα είναι αντικρουόμενα και μπορούμε και να τα διαπραγματευτούμε ανά περίπτωση.

Το να φάω μόνος μου έξω είναι άβολο. Οκ μέχρι εδώ. Θα φάω όμως λογικά λιγότερο από ό,τι αν είχα βγει με τους κολλητούς μου. Θα πάω στο εστιατόριο που μου αρέσει, θα διαλέξω το πιάτο που μου αρέσει και μόλις χορτάσω θα σηκωθώ να φύγω. Δε θα καθίσω δηλαδή «να τα πούμε λίγο μωρέ» και να συνεχίσω να τσιμπολογάω χωρίς νόημα και χωρίς κανένα αίσθημα κορεσμού «έτσι για το κρασάκι». Ακόμη, δε θα δοκιμάσω από άλλα πιάτα πέρα από αυτά που έχω επιλέξει… Α, και εννοείται πως θα καταναλώσω λιγότερο αλκοόλ.

Αν φάω μόνος στο σπίτι τα πράγματα αλλάζουν δραματικά! Ειδικά αν αρχίσω αυτές τις δικαιολογίες του τύπου «είχα μια φριχτή ημέρα στη δουλειά», «έχω τα νεύρα μου», «τσακώθηκα με τον Μάκη» και γενικά «δεν είμαι καλά, τι δεν καταλαβαίνεις;;;». Αυτές οι δικαιολογίες μπορούν να ειπωθούν με την ίδια ευκολία σε όποιον μας ρωτήσει με απορία τι κάνουμε στον καναπέ αγκαλιά με το οικογενειακό παγωτό, αλλά και στον εαυτό μας που αναρωτιέται γενικά…

Στην περίπτωση όμως όπου όλα είναι καλά και η διάθεσή μας είναι καλή και είμαστε σε φάση που αγαπάμε τον εαυτό μας, είναι πολύ πιθανό να μας βγει σε καλό να φάμε μόνοι μας ακόμα και στο σπίτι. Μάλιστα σε φυσιολογικές συνθήκες, είναι πολύ πιθανό να φάμε και κάτι λιγότερο παχυντικό, μιας και δύσκολα θα παραγγείλουμε πίτσα ολομόναχοι, και αν πρόκειται να μαγειρέψουμε θα είναι κάποιο πιάτο αρκετά απλό.

Κάτι που ακόμα με έχει προβληματίσει είναι το τι συμβαίνει με τα άτομα που αντιμετωπίζουν θέμα με το βάρος τους. Δεν είναι τυχαίο ότι οι παχύσαρκοι συνήθως δεν τρώνε εκτός σπιτιού (ή τουλάχιστον δεν τους βλέπουμε), ενώ από την εμπειρία μου ξέρω πως πολλά από αυτά τα άτομα τρώνε κρυφά, άρα και μόνα τους. Οι διατροφικές διαταραχές συνδυάζονται με το φαινόμενο του να τρώει κάποιος μόνος του.

Από την άλλη πλευρά, όταν μιλάμε για διατροφική εκπαίδευση είναι σημαντικό, για να μάθει κάποιος να τρώει, να ξεκινήσει να το κάνει μόνος για να μην αποσπάται και να μην επηρεάζεται από τίποτα άλλο. Όταν όμως ένα μέλος της οικογένειας ακολουθεί απλά ένα πρόγραμμα διατροφής καλό είναι να τρώει μαζί με τα υπόλοιπα μέλη για να μην αισθάνεται αποκομμένος…

Στις μέρες περίπου ένας στους δύο ενήλικες τρώει μόνος του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει παρέα ή ότι μένει μόνος του. Είναι όμως τόσο διαφορετικά τα ωράρια όλων μας που έχουμε αναγκαστεί σε αυτή τη μοναξιά. Το θέμα είναι να μπορέσουμε να βρούμε μια ισορροπία και να είμαστε καλά με την πάρτη μας ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Είτε τρώμε λοιπόν μόνοι μας είτε με παρέα είναι σημαντικό να το απολαμβάνουμε χωρίς να υπερβάλουμε.

(savoirville)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s